Tristan van de Moeshoek

geboortedatum: 8 augustus 2007

zwart smoke met wit katertje
vader: Dorus van de Moeshoek             moeder: Mijntje fan de Grutte Ferlieding
Tristan woont in 't Haantje

dagboekje deel 2 (vanaf de leeftijd van 3 weken)

2 november 2007: Tristan in zijn nieuwe huis. Ook op onze grote witte hond was hij verzot, het ziet er naar uit dat deze nieuwe huisgenoot zeer bij hem in de smaak valt.

 

1 november 2007: vandaag is Tristan uitgevlogen naar zijn nieuwe huis. Ik heb Tris nog lang extra zorg gegeven in de vorm van een ondersteunend flesje, dat hij ook maar al te graag aannam! Volgens mij is hij mede daardoor toch een geweldig lief mannetje uitgegroeid. Het afscheid deed dan eigenlijk ook best wel pijn. Het gevoel dat hij op een super passend adres terecht is gekomen verzacht wel een hoop moeten we zeggen. Maar het is nu toch wel ineens heel erg stil bij ons in huis hier. Of wat heet stil, juist niet stil. Broer Tommie en zus Jente hebben de hele middag door het huis lopen schreeuwen.
Het afscheid in dit kattengezin loopt een stuk minder soepel dan het geval was bij het oudere nest... 

[Tris in 'stokstaartjeshouding', een erfelijk gedragstrekje doorgegeven door papa Doppie.
Ook Pip vertoont dit gedrag]

 

22 oktober 2007: Door het uitvliegen van de kittens van het oudste nest, is de aandacht even wat minder gericht geweest op de vijf van het jongste nest. En dat terwijl die zich ook steeds meer tot aanhankelijke katjes aan het ontpoppen zijn met allemaal hun eigen karaktertje. Dat gaat eigenlijk niet zo op voor Tristan, die heeft van het begin af aan een heel eigen karakter gehad. Zo eigen, dan hij bij al het bezoek dat we de afgelopen weken hebben gehad super in de smaak viel. Altijd was er een wel een kind dat met hem liep te slepen, of met hem speelde, of hij lag op schoot bij de volwassene van zijn keuze. Man, vrouw of kind, Tristan heeft geen voorkeur, die vindt alle mensen leuk.

En niet te vergeten: ook de volwassen katten en de hond vinden hem geweldig. Hij kan zich alles permitteren, ook bij de hond waarbij al dat gedender van kittens om zich heen zo langzamerhand wel een beetje begint op te breken. Af en toe jat hij een speeltje van de katten en houdt dat voor zichzelf door waarschuwend te brommen. Maar niet bij Tristan, die loopt onverschrokken op hem af, doet neusje neusje en dan is het weer goed.

 

18 oktober 2007: Terwijl het inpakken van onze boedel vordert, stijgt het plezier van de kittens. Overal dozen om in te kruipen, en geen enkele deur blijft er meer voor ze dicht. Van de kelder tot de schotten onder het dak, geen plek is veilig meer voor ze. En als je denkt even rustig op de wc te kunnen zitten? Niks hoor, dan wordt er net zo lang aan de deur gekrabbeld tot je het troepje dat ervoor staat binnen laat. Er zijn er zelfs bij die mee onder de douche gaan, hoewel Tristan niet tot die orde hoort. Die blijft liever op het badmatje toekijken, want dat geklater van water is natuurlijk wel super spannend.

 

8 oktober 2007: Vandaag is Tristan samen met zijn broertjes en zusje naar de dierenarts geweest voor hun eerste vaccinatie. Dat vond hij een leuk uitje! De consternatie die een wachtende bouvier onder Pip en Raphael veroorzaakte daar snapte hij niets van. Hij heeft zich dan maar opgeofferd om vooraan bij het deurtje een napje te gaan doen, aangezien geen van de anderen het aandurfde om daar te gaan zitten.

Bij de dierenarts was hij dan ook als eerste aan de beurt en omdat hij het allemaal enkel leuk en gezellig vond, was het onderzoek zo gepiept. En toen kwam het leukste onderdeel van het geheel: de SNOEPJES! Hij heeft zijn enting al vretende ontvangen. Terug in het reismandje brak hij het deurtje er bijna uit bij de aanblik van de rest van de snoepjes die nog op de onderzoekstafel lagen.

Jullie raden het misschien al: het eindigde ermee dat Tris alle negen snoepjes heeft opgegeten...

 

7 oktober 2007: Vader en zoon.

 

6 oktober 2007: Met het oog op de op handen zijnde verhuizing, moeten we de vriezer leeg eten. In de loop der tijd hebben we daar ook speciale dingen voor speciale gelegenheden in bewaard. Zo ook een pakje hertenpoulet. Al was het vandaag geen speciale gelegenheid, we hadden toch een goede reden om dat op het menu te zetten: de vriezer moet immers leeg.

Het is een overheerlijke wildstoofpot geworden, waar Tristan meer van heeft meegegeten dan goed voor hem is. Hij is werkelijk bezeten op hertenvlees! En hij had weinig concurrentie te vrezen, geen van de anderen lustte dit, op broertje Tommie na die voor de gelegenheid van zijn geloof afviel en voor de lekkere geur zijn (schijn?)angst voor de trap aan de kant heeft gezet en van de restjes mee heeft mogen smikkelen na zijn dappere afdaling.

 

1 oktober 2007: Als Tristan een prooi ziet, is zijn babyface in 1 oogopslag verdwenen! En heeft hij zijn prooi eenmaal te pakken, dan gromt hij als een leeuw om hem te beschermen tegen concurrenten.

 

30 september 2007: Met Spijkertje, zoals ik hem stiekem af en toe nog noem, heb ik vanaf het begin iets met zijn poten gehad. Ik was er helemaal door gefascineerd. Nu nog steeds, alleen nu kan ik het ook benoemen: het zijn superstappers! Meneer heeft me daar een paar poten onder zijn lijf waar je U tegen zegt, op zulke brede poten kan de rest van het nest alleen maar jaloers worden.

 

25 september 2007: Schoot liggen doet Tristan nog steeds heel erg graag, hij doet dat bij voorkeur in bovenstaande houding.

 

15 september 2007: Later als ik groot ben word ik vast net zo mooi smoke als 'ome' Yasur.

 

12 september 2007: de Spijker, zo kon hij natuurlijk niet blijven heten. Als je een stamboom krijgt, hoort daar ook een naam op te prijken die speciaal is. Dit is wat we te horen kregen van het nieuwe personeel van hem: "We hebben unaniem besloten om De Spijker de naam Tristan te geven. We vinden dat dit wel een stoere naam is voor dit mannetje". Dat vinden wij ook, sterker nog, het is zelfs een prinselijke naam en voor mij is dit ventje toch wel een beetje 'de prins op het witte paard'.

 

9 september 2007: Vandaag was het dan zover, na al het kittenbezoek dat hem op schoot heeft gehad maar voor een ander kitten kwam, kwam er bezoek speciaal voor Spijkertje. Ik moet zeggen dat we bij het maken van deze afspraak wel even intern beraad hebben gehouden, aangezien we dit heerlijke ventje eigenlijk allebei best wel hadden willen houden. Maar de behoefte van Doppie om het alleenrecht op de titel 'baby' te hebben en het feit dat we gaan verhuizen en het bestedingspatroon daar opnieuw zullen moeten bezien (stel je voor dat ze allemaal tegelijk ziek zouden worden), heeft de doorslag gegeven om ook voor Spijkertje fans te laten komen.
Natuurlijk waren we superkritisch, JUIST in het geval van hem. Maar we hebben ons voor niets ongerust gemaakt, Spijkertje heeft zelf gekozen door op schoot van het bezoek als een blok in slaap te vallen. Dit is helemaal het adres waar hij thuishoort. Drie Noren, een Maine Coon, een huis-tuin-en-keuken-kat, kippen en twee honden en een paar liefdevolle mensen, een hoop ingrediënten die we hier ook kennen.

Beter had de Spijker het niet kunnen treffen.

 

7 augustus 2007 (datum van de foto: 6 augustus 2007): Nee, mooi is hij nog niet. Maar lief... Dit is de Spijker ten top: lekker op schoot kruipen, daar in slaap vallen en af en toe onder je kin gekriebeld worden.

 

6 september 2007: Mjammie, de zakjes natvoer zijn ontdekt. En wat doe je dan als ook anderen dat ontdekt hebben? Dan ga je als je de Spijker heet natuurlijk niet netjes aan de rand van het grote pizzabord eten, nee hoor je gaat er midden in staan schrokken met alle vier poten in de brij. Het gevolg is een naar kattenvoer stinkende, verkleurde Spijker die gelukkig weer met genoegen door de mama's wordt schoongelikt.

 

1 september 2007: Eventjes poseren voor de camera.

ga naar dagboekje deel 1
(vanaf zijn geboorte tot de leeftijd van 3 weken)

 

voor het laatst bijgewerkt op 17 augustus 2008
NB klik hier voor de gebruikte database van kittengewichten

 

Lees ook op de weblog van de Moeshoekjes over het reilen en zeilen van het jonge leven onder ons dak: